The work of Anouk van der Wegen begins where her photography ends. Her artistic practice balances between melancholic and poetic. The conscious and the subconscious. Through editing in the dark room, a printer, collages, drawing, painting etc. Every photographic image and video art becomes a unique work.

——————————————————————————————————–

Photography

The Human And The Room
Ongoing project since 2014

As an artist photography is more then a photo. Within the medium I experiment with different techniques. The manually processing of photographic technology acquires a human appearance.

My work is an ongoing project in which I experiment with an alternative process of photography to create a visual language. Two photographic techniques are combined; digital and analog photography. Digital work can become analogue and analogue can become digital. A photo is not just a photo; multiple copies, cut into photos, scratches, etc. Everything is possible. Each work is manually edited and given a new shape.

“The Human And The Room” refers to the human perception of feelings and a safe space where you can be yourself. During this process I am looking for a melancholic, mystical atmosphere with a poetic touch.

Every human being has its own vulnerability; I capture the atmosphere of these feelings we try to hide. In my opinion vulnerability is the purest and most beautiful quality of a human being and I seek moments where this is visible. Intuition and coincidence are necessary to create something new, every outcome is a surprise and thereby a unique work.

The multiple layers give an atmosphere which I studied for a couple of years now. I will keep on searching for the perfect outcome to tell a story in each work.

2019
—————————————————————————————————————-

DE stroming van het IK syndroom

Soms zijn we in staat om in een andere wereld te zijn. Soms vermoeden we dat andere mensen in een andere wereld leven. Dit anders-zijn, wat is dat dan? Het zijn mensen met een eigen ‘ik’, een eigen stem, met misschien een andere denkwijze. De mens als individu is een IK die zichzelf onderdrukt om geaccepteerd te worden. Laten we dit streven naar acceptatie loslaten. Perfectie is een illusie. Laat het los zodat het eigen IK ontwikkelt kan worden. Kunst is daarvoor een goed middel. Vooral zij kan een boodschap overdragen naar de buitenwereld. Zij moet daarbij een gevoel losmaken bij de toeschouwer. De mens als uitgangspunt nemen is dan ook het enig mogelijke. We moeten stilstaan bij onszelf. De mens is niet perfect, niemand niet en nooit niet!

Het lichaam spreekt een universele taal. Het zegt veel over het gedrag en de emotionele toestand van de mens. Het kent vele bewegingen van heel klein tot groot, van langzaam tot snel. We hebben allemaal onbewust aangeleerde gedragingen die in veel culturen hetzelfde zijn.

Het gezicht blijft ten alle tijden anoniem. Het gaat niet specifiek over een persoon. Een gezicht zegt teveel waardoor er afstand ontstaat tussen werk en toeschouwer. Streef in het werk naar beladenheid en gelaagdheid, zodat de belevenis van de toeschouwer wakker geschud wordt: een belevenis van kwetsbaarheid en controleverlies. Maak gelijkenissen tussen normaliteit en abnormaliteit. Confronteer uzelf op zo’n manier waarbij de ander ook geconfronteerd wordt.

2015, manifest